Τοπικά Προϊόντα

Η Χίος είναι ένα ευλογημένο νησί, με πλούσιο έδαφος και άριστο μεσογειακό κλίμα το οποίο ευνοεί την παραγωγή πολλών, διαφορετικών και ποιοτικών προϊόντων.

Τα ταξίδια και οι εμπειρίες των ναυτικών της, διευκόλυναν από πολύ νωρίς την προώθηση των χιώτικων προϊόντων στο εξωτερικό και συνέβαλαν στην ανταλλαγή γνώσεων και την εισαγωγή νέων ιδεών, (παραγωγής, μεταποίησης, συσκευασίας), από όλο τον κόσμο.

Φυσικά τον πρωταγωνιστικό ρόλο έχει η Μαστίχα!

Και ποιος δεν γνωρίζει ότι, εδώ και μόνο εδώ, σε ολόκληρο τον κόσμο παράγεται αυτό το μοναδικό προϊόν, με τις απίστευτες ιδιότητες και τις δεκάδες χρήσεις.

Πριν φύγετε από τη Χίο, πρέπει να φροντίσετε να προμηθευτείτε προϊόντα μαστίχας ανάλογα με τις ανάγκες σας και τα γούστα σας.

Τσίχλες, ούζο, λικέρ, καραμέλες, πολλά και διάφορα γλυκά, είδη προσωπικής περιποίησης, αρώματα, καλλυντικά & μακιγιάζ, αρωματικά φυσικά σαπούνια και κεριά και ότι άλλο βάζει ο νους σας, πάντα με το μεθυστικό, θεραπευτικό άρωμα της και τις μαγικές της ιδιότητες...

Η Χίος έχει μεγάλη παράδοση στην ποτοποιία και σήμερα δεκάδες οικογενειακές επιχειρήσεις, που περνάνε τη γνώση τους από γενιά σε γενιά, παράγουν εκλεκτά ούζα, αρωματικά λικέρ και δυνατή σούμα (είδος τσίπουρου που βγαίνει από απόσταξη σύκων).

Ακόμα παράγει κόκκινα κυρίως κρασιά, άριστης ποιότητας, καθώς και το φημισμένο από την αρχαιότητα «Αριούσιο Οίνο».

Η ελιά έχει εξέχουσα θέση στις καλλιέργειες και έτσι η Χίος παράγει αγνό, παρθένο ελαιόλαδο.

Λόγω των εξαίρετων ποικιλιών εσπεριδοειδών -με εξέχουσα θέση το χιώτικο μανταρίνι- που παράγονται ακόμα στον κάμπο της και παλαιότερα εξάγονταν σε όλο τον κόσμο, οι Χιώτες έχουν εξειδικευθεί στην παραγωγή γλυκών κουταλιού, που θα τα βρείτε σε απίστευτη ποικιλία γεύσεων!


Πατήστε στις παρακάτω εικόνες για γρήγορη πλοήγηση:

mastixa esperidoeidi

ouzo glyka-koutaliou

ariousios-oinos xiotiko-leyko-tyri

amanites meli-xiou


Μαστίχα

Το δέντρο που πληγώναμε

Αν υπήρχε σήμα κατατεθέν για τη Χίο, αυτό σίγουρα θα ήταν το μαστιχόδεντρο, το μοναδικό δώρο που συχνά στο παρελθόν έγινε και κατάρα αφού το μονοπώλιό της μαστίχας ήταν ανέκαθεν το μήλον της έριδος μεταξύ των ισχυρών της κάθε εποχής.

Δέντρο αειθαλές, ανήκει στην οικογένεια Pistachia, φτάνει τα 2-3 μέτρα ύψος και η παραγωγή της μαστίχας ξεκινά από τον 5ο με 6ο χρόνο ζωής του σχοίνου, όπως ονομάζουν οι ντόπιοι το μαστιχόδεντρο.

Ευδοκιμεί μόνο σε 21 χωριά της Νότιας Χίου, τα Μαστιχοχώρια.

Η παλαιότερη αναφορά στη μαστίχα ανάγεται στον Ηρόδοτο, τον 5ο αιώνα π.Χ. Στην Αρχαία Ελλάδα χρησιμοποιούσαν τη μαστίχα ως λευκαντικό των δοντιών και αν το καλοσκεφτεί κανείς η μαστίχα ήταν η μοναδική τσίχλα στους αρχαίους χρόνους!

Στη ρωμαϊκή εποχή, χρησιμοποιούνταν οδοντογλυφίδες από μαστιχόδεντρα για τον ίδιο λόγο και η χρήση της μαστίχας εξαπλώθηκε μέχρι και τα χαρέμια της Ανατολής.

Η παράδοση πάλι λέει ότι ο Θεός ευλόγησε το μαστιχόδεντρο να παράγει μαστίχα όταν το 250 μ.Χ. το σώμα του Αγίου Ισιδώρου που μαρτύρησε από τους Ρωμαίους σύρθηκε κάτω από τον Σχοίνο. Τότε ήταν που το δέντρο, βλέποντας τα δάκρυα του Αγίου Ισιδώρου άρχισε κι αυτό να δακρύζει.

Τα μαγικά δάκρυα

mastixaΗ μαστίχα έχει πληθώρα ιδιοτήτων και χρήσεων. Απορροφά τη χοληστερόλη, είναι αντιβακτηριδιακή, συμβάλει στην αντισηψία του στόματος και την πέψη. Δυναμώνει τα ούλα, επουλώνει πληγές και πρόσφατα, αποδείχτηκε πλέον και επιστημονικά ότι ενεργεί κατά του έλκους και του καρκίνου του στομάχου.

Πέρα από τις φαρμακευτικές της ωστόσο ιδιότητες η μαστίχα διαπρέπει και στην ποτοποιία (λικέρ μαστίχας και μαστιχάτο ούζο), τη ζαχαροπλαστική (μπισκότα και παγωτά μαστίχας, υποβρύχιο γλυκό) και τη μαγειρική.

Χρησιμοποιείται επίσης ως βασικό συστατικό σε οδοντόκρεμες, σαμπουάν, αρώματα, λιβάνια, βερνίκια και αλλού, σε επεξεργασμένη και διαφορετική κατά περίπτωση μορφή.

Το κέντος

Η συλλογή της μαστίχας ξεκινά με τον καθαρισμό της περιοχής κάτω από το δέντρο η οποία στη συνέχεια στρώνεται με ασπρόχωμα, πάνω στο οποίο θα πέσουν τα δάκρυα του πληγωμένου δέντρου. Το κέντος (όπως οι ντόπιοι ονομάζουν το κέντημα των δέντρων) διαρκεί από τον Ιούνιο μέχρι και το Σεπτέμβριο.

Οι μαστιχοπαραγωγοί πληγώνουν τα δέντρα με το κεντητήρι, από την πλευρά που βλέπει προς το χώμα για να πέφτουν εκεί τα δάκρυα.

Ξυπνούν πριν ακόμα χαράξει και η πορεία με τα γαϊδουράκια προς τους σχοίνους, ακόμα και σήμερα είναι από τις πιο γραφικές σκηνές που συναντά κανείς στο νησί.

Κατάλληλα ντυμένοι και εφοδιασμένοι με τα εργαλεία τους, σ' έναν αγώνα δρόμου με τον ήλιο, προσπαθούν να αποφύγουν την παρουσία του, η οποία δυσχεραίνει το έργο τους.

Για τους ανθρώπους που γονυπετείς φροντίζουν τους σχοίνους κάθε αυγή, η μέρα τελειώνει πριν ο ήλιος ανέβει ψηλά.

Όταν πια τα δάκρυα έχουν στεγνώσει, οι μαστιχοπαραγωγοί μαζεύουν με το τιμητήρι όλα τα δάκρυα που έχουν πέσει στο χώμα ή έχουν στεγνώσει πάνω στον κορμό και τα κλαδιά.

Το μοναδικό αυτό φυσικό προϊόν είναι τόσο πολύτιμο που συλλέγονται ακόμα και τα ρινίσματά που είναι ανακατεμένα με το χώμα.

Τα γραφικά σοκάκια των Μαστιχοχωρίων ζωντανεύουν όσο ποτέ όταν οι συλλέκτες αρχίσουν το ταχτάρισμα (κοσκίνισμα), το πλύσιμο με κρύο νερό και σαπούνι, το "άπλωμα" για στέγνωμα και το ξύσιμο των κομματιών της μαστίχας.

Η όλη διαδικασία αποτελεί κοινωνικό γεγονός. Όποιος επισκεφτεί τότε τα Μαστιχοχώρια θα νιώσει τη ζεστασιά των καλοσυνάτων αυτών ανθρώπων να τον τυλίγει σε κάθε γωνιά.

Μήπως αυτή είναι η πραγματική μαγεία της μαστίχας; 

 

Εσπεριδοειδή

Η Μυροβόλος Χίος...

Ο χαρακτηρισμός "μυροβόλος", καμία έκπληξη δεν προκαλεί στον επισκέπτη, αφού τα αρώματα του Κάμπου τον αγγίζουν από την πρώτη κιόλας στιγμή που θα ξεκινήσει την περιήγησή του στον πράσινο πυρήνα του νησιού. Στενά σοκάκια, ψηλοί, πέτρινοι μαντρότοιχοι, φυλλωσιές δέντρων που ξεπροβάλλουν από παντού και αρώματα που τυλίγουν τον επισκέπτη και τον ταξιδεύουν σε άλλους χώρους.

Η καλλιέργεια των εσπεριδοειδών αποτέλεσε άλλη μια από τις καινοτομίες που εισήγαγαν οι κατά τα άλλα σκληροί κατακτητές Γενοβέζοι (1348-1566).

Αφού διαπίστωσαν ότι τα αειθαλή αυτά δέντρα είχαν τη δυνατότητα να ευδοκιμήσουν, ξεκίνησαν την εισαγωγή τους από την Ιταλία και με ζήλο προώθησαν την καλλιέργειά τους σε περιοχές απάγκιες και με πολλά νερά.

Μια τέτοια περιοχή ήταν και ο Κάμπος, ο οποίος μεταβλήθηκε πολύ γρήγορα σε έναν απέραντο πορτοκαλεώνα.

Οι Χιώτες εντούτοις, βλέποντας το πόσο ευδοκιμούσαν οι πορτοκαλιές στο νησί, άρχισαν και την εισαγωγή τους από τις χώρες της Βορείου Αφρικής.

Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι, αντίθετα με ό,τι πιστεύεται, οι μανταρινιές δεν αποτέλεσαν καινοτόμο καλλιέργεια των Γενοβέζων, αλλά υπάρχουν μαρτυρίες ότι εισήχθησαν γύρω στο 1860-62 από την χιώτικη οικογένεια των Χωρέμηδων οι οποίοι τις έφεραν από τις Ινδίες, τις καλλιέργησαν στα δικά τους κτήματα και στη συνέχεια η καλλιέργειά τους επεκτάθηκε σε ολόκληρο τον Κάμπο.

Πρόκειται ουσιαστικά για μια περιοχή με άφθονα υπόγεια ύδατα τα οποία ευνοούν την καλλιέργεια των "χρυσών μήλων των Εσπερίδων", όπως τα αποκαλούσαν οι αρχαίοι Έλληνες, αν και είναι γνωστό ότι πρόκειται για ευπαθή δέντρα.

Η συγκομιδή γίνεται από τους καλλιεργητές οι οποίοι μαζεύουν τα εσπεριδοειδή ένα-ένα, τα τοποθετούν σε πλαστικά κιβώτια και είτε τα πωλούν είτε τα πηγαίνουν στο Εργοστάσιο Χυμών της Χίου για χυμοποίηση.

Για αιώνες ολόκληρους, το πορτοκάλι το πουλούσαν με το κομμάτι. Μετά από τη διαδικασία του "διαλέγματος", οι διαλεχτές τα μετρούσαν κατά πεντάδες και έτσι τα παρέδιδαν στους εμπόρους.

Οι Γερμανοί κατακτητές όμως εισήγαγαν τη μέθοδο του ζυγίσματος και η πρακτικότητα του μέτρου αυτού το διατήρησε ζωντανό μέχρι και τις μέρες μας.

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο ο επισκέπτης που περιηγείται μέσα στους δαιδαλώδεις δρόμους του Κάμπου δεν μπορεί παρά να ταξιδέψει μέσα στα περιβόλια με μόνους οδηγούς την όσφρηση και τη φαντασία, αφού οι καλλιέργειες περιβάλλονται από ογκώδεις πετρόκτιστους μαντρότοιχους, σκοπός των οποίων είναι η προστασία από τους νοτινούς ανέμους και το κρύο που καταστρέφουν τα δέντρα.

Η ποικιλία των μανταρινιών που παράγεται στην Χίο είναι μοναδική. Τα Χιώτικα Μανταρίνια είναι γνωστά ως τα καλύτερα μανταρίνια.

Επειδή τα πορτοκάλια ωριμάζουν μέσα στο χειμώνα, ενώ τα μανταρίνια είναι πρωιμότερα, καθίσταται σαφές ότι τα ευπαθή αυτά δέντρα έρχονται αντιμέτωπα με τις σκληρές καιρικές συνθήκες.

Η σοδειά κινδύνεψε και καταστράφηκε πολλές φορές από τις κακοκαιρίες και η απώλεια των οικονομικών πόρων που αυτή εξασφάλιζε έκανε τους καλλιεργητές εφευρετικότερους.

Συχνά λοιπόν, προκειμένου να "σπάσουν" την παγωνιά και να προστατεύσουν τους καρπούς τους, οι περιβολάρηδες ανάβουν μικρές φωτιές κατά πυκνά διαστήματα σε όλη την έκταση του περιβολιού.

Το πλούσιο φύλλωμα των δέντρων δημιουργεί έναν πράσινο θόλο ο οποίος συχνά κατορθώνει να κρατήσει τη ζεστασιά της φωτιάς και να περισώσει τους καρπούς.

Παλαιότερα...

Τα εσπεριδοειδή της Χίου εξάγονταν στην Κωνσταντινούπολη, στη Μαύρη Θάλασσα, στη Σμύρνη, στην Αίγυπτο και σε όλη την Ανατολή από διάφορους εμπόρους οι οποίοι ναύλωναν πλοία για αυτόν ακριβώς το σκοπό.

Από το 1930 και μετά, οπότε και εμφανίστηκαν οι Συνεταιρισμοί, εξαγωγές άρχισαν να γίνονται και σε πολλές χώρες της Ανατολικής Ευρώπη.

Σήμερα...

Οι χρήσεις των εσπεριδοειδών δεν περιορίζονται στην απλή κατανάλωσή τους ή στη χυμοποίησή τους από το Εργοστάσιο Χυμών σε διάφορα είδη αναψυκτικών.

Χρησιμοποιούνται επίσης για την παραγωγή γλυκών του κουταλιού και αιθέριων ελαίων.

Επίσης οι φλούδες των εσπεριδοειδών χορηγούνται από το Εργοστάσιο Χυμών στους κτηνοτρόφους για ζωοτροφή, κυρίως για τα ζώα γαλακτοπαραγωγής, για τα οποία θεωρείται άριστη.

 

Ούζο

Το Χιώτικο Ούζο..... μια παλιά ιστορία

Το Χιώτικο ούζο τυποποιείται πρώιμα και παίζει κυρίαρχο ρόλο στην κοινωνική ζωή του νησιού σαν ποτό ανδροπαρέας στην αρχή, αλλά πολύ σύντομα εισάγεται και στην τελετουργία του τραπεζιού σαν ποτό προϋπάντησης, χαιρετισμού και ορεκτικό. Παράλληλα συνηθίζεται να συνοδεύει θαλασσινά και ψάρι.

Κοιτίδα μπαχαρικών και αρωμάτων η Χίος, παράγει ένα ελαφρύ και γλυκόπιοτο ούζο, βασισμένο στο κλασικό γλυκάνισο σε φόντο μάραθου και κόλιανδρου αλλά και της μοναδικής μαστίχας, ανάλογα με τη συνταγή.

Σαφώς διαχωρισμένο από το τοπικό τσίπουρο, τη σούμα, που παράγεται από σύκα, το Χιώτικο ούζο συνεχίζει να αποστάζεται κατά μεγάλο ποσοστό στους μικρούς χάλκινους άμβυκες -καζάνια των πατροπαράδοτων οικογενειακών βιοτεχνιών.

Τι είναι το ούζο

Το παραδοσιακό Ελληνικό ούζο παρασκευάζεται από την αλκοόλη της φλούδας των σταφυλιών ή άλλων τοπικών προϊόντων στην οποία προσθέτονται βότανα και άλλα συστατικά όπως κολίανδρο, αγγελική ρίζα, αρωματικά, κανέλα, γλυκάνισο και άνθη λεμονιάς. Το μείγμα βράζεται σε μαγειρικό σκεύος και ρυθμίζεται από γευσιγνώστη.

Το τελικό παρασκεύασμα ψύχεται και αποθηκεύεται για μερικούς μήνες και στη συνέχεια διαλύεται σε ποσοστό περίπου 80% ή 40% οινόπνευμα. Το σπιτικό ούζο, συνήθως φτιάχνεται ιδιαίτερα δυνατό με 80% οινόπνευμα.

Το ούζο σερβίρεται συνήθως ως ορεκτικό ποτό, αλλά, χρησιμοποιείται και σε αρκετά κοκτέιλ. Όταν το ούζο αναμειγνύεται με νερό, γίνεται άσπρο και αδιαφανή. Αυτό συμβαίνει γιατί το γλυκάνισο, όταν αναμειγνύεται με τη κατάλληλη αναλογία αλκοόλ, διαλύεται και γίνεται διαφανές. Όταν το περιεχόμενο του αλκοόλ ελαττωθεί, τα αιθέρια έλαια μετατρέπονται σε λευκά κρύσταλλα τα οποία είναι αδιαφανή.

Μαζί με το χταποδάκι, την αθερίνα, τη θρούμπα ελιά, τα ντόπια τουρσιά, το τυρί και μύριους άλλους τοπικούς ουζομεζέδες, το χιώτικο ούζο αποτελεί προϋπόθεση μαγευτικών βραδιών δίπλα στις διάφανες θάλασσες του νησιού, στ' ακρογιάλια της Ιωνίας...

Πόσο κοστίζει;

Στην Ελλάδα ένα συνηθισμένο μπουκάλι ούζο πωλείται στην αγορά περίπου 4,70 ευρώ. Στις ταβέρνες και στα εστιατόρια, σερβίρεται σε μπουκάλια των 0,2 lt. (καραφάκια) και κοστίζουν περίπου 3 ευρώ.

Σήμερα...

Το ούζο είναι υπό την προστασία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως προϊόν αποκλειστικό της Ελλάδας. Ως παραδοσιακό προϊόν, επιβάλλεται ο μισός φόρος απ' ότι στα άλλα οινοπνευματώδη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

 

Γλυκά του Κουταλιού

Μια Παλιά Ιστορία...

Γνωστή από την αρχαιότητα για την εξαιρετική ποιότητα των προϊόντων της, η Χίος Παράγει άφθονα και ποικίλα φρούτα εποχής.

Το σταφύλι και τα σύκα υπήρξαν η βάση αυτής της ποικιλίας, στα οποία προστέθηκαν σταδιακά τα αμύγδαλα, τα φιστίκια, τα καρύδια, τα μήλα, τα κυδώνια, τα βύσσινα, τα κεράσια και, τελευταία, τα εσπεριδοειδή, δηλαδή τα νεράντζια, τα περίφημα χιώτικα μανταρίνια, τα πορτοκάλια, τα περγαμόντα, τα κίτρα κ.ά.

Πολλές μέθοδοι διατήρησης εφαρμόσθηκαν με σκοπό την όσο το δυνατό μακρύτερη χρονική περίοδο κατανάλωσης των καρπών. Η ασφαλέστερη και απλούστερη μέθοδος ανεδείχθη ο βρασμός και η μετέπειτα συντήρηση σε κάποιας μορφής σιρόπι. Ανάλογα με τα βότανα, τα μπαχαρικά ή άλλες ουσίες που προστίθενται στο νερό του βρασμού, εξελίχθηκαν και οι διάφορες συνταγές.

Mετά την εισαγωγή της βιομηχανικής ζάχαρης, οι αρχαίες μεσογειακές γλυκαντικές ύλες -το μέλι, το πετιμέζι, το χαρουπόμελο κ.ά- σταδιακά υποχώρησαν. Μεγάλη ώθηση δόθηκε στην παρασκευή γλυκών κουταλιού, κατ' αρχάς σε επίπεδο οικιακής βιοτεχνίας και μετά σε μεγαλύτερες και καλύτερα οργανωμένες βιοτεχνίες, διατηρώντας όμως πάντοτε τις παραδοσιακές συνταγές.

Το Χιώτικο γλυκό του κουταλιού

Το γλυκό του κουταλιού έπαιξε σημαντικό ρόλο στην κοινωνική ζωή, αφού γύρω αναπτύχθηκε μια σημειολογία που συνέδεε τις περιστάσεις της ζωής με το χρώμα των προσφερομένων γλυκών, κερνώντας έτσι άσπρα στους γάμους, πολύχρωμα στις εορτές, σκούρα στο πένθος και ούτω καθεξής.

Το γλυκό της Μαστίχας

Η ζάχαρη έφερε μαζί της από την Ανατολή που μας ήρθε και τα μυστικά της. Οι Περσικές και Αραβικές συνταγές ανεμείχθησαν με τις δικές μας, σ' ένα πολύ ευχάριστο γευστικό αποτέλεσμα.

Η Χιώτικη μαστίχα, παγκόσμια αποκλειστικότητα του νησιού, μαζί με τη ζάχαρη δημιούργησε το γλυκό του κουταλιού Μαστίχα, μια διαφορετική και αρωματική μορφή βανίλιας, το γνωστό "υποβρύχιο".

Η μαστίχα αυτή, από τον περασμένο αιώνα διαδόθηκε ως γλυκό υποδοχής στα μεγαλοαστικά σπίτια της Ελληνικής διασποράς και κυρίως στην Κωνσταντινούπολη, όπου με το όνομα "Άσπρο Γλυκό" συνεχίζει και σήμερα να είναι το επίσημο γλυκό του Πατριαρχείου.

 

Αριούσιος Οίνος

Το κρασί είναι ένα από τα πιο αξιόλογα και φημισμένα προϊόντα που παράγει η Χίος από την αρχαιότητα.

Κατά το Χιώτη ιστορικό της αρχαιότητας Θεόπομπο, ο Οινοπίων, γιος του Διονύσου, έμαθε στους Χιώτες να φυτεύουν και να καλλιεργούν αμπέλια και να παράγουν το κρασί.. Η ποιότητα του χιώτικου κρασιού, που ήταν γνωστό και ως «Αριούσιος Οίνος» τον έκανε γρήγορα γνωστό στην Ελλάδα και όχι μόνο. Τα χιώτικα πλοία τον μετέφεραν παντού μέσα σε αμφορείς και πουλιόταν ακριβά, γι' αυτό και το όνομά του είχε συνδεθεί με δαπανηρά και πλούσια συμπόσια, τόσο κατά την αρχαιότητα, όσο και κατά τη ρωμαϊκή και βυζαντινή περίοδο, ενώ ακόμη και στα νεότερα χρόνια περιηγητές και ταξιδιώτες μίλησαν γι' αυτό με εγκωμιαστικά λόγια.

Η παραγωγή του «Αριούσιου Οίνου» αναβιώνει τα τελευταία χρόνια και έχουν αναπτυχθεί αξιόλογες ιδιωτικές πρωτοβουλίες, κυρίως στη Βόρεια Χίο, για την ανάπτυξη της οινοπαραγωγής.

(Πηγή: Γρηγόρη Δ. Σπανού, Ο Αριούσιος Οίνος, Το κρασί της Χίου, Έκδοση Αριούσιος Α.Ε., Χίος 2007)

 

Χιώτικο λευκό τυρί

Το χιώτικο λευκό τυρί φτιάχνεται από πλήρες παστεριωμένο αγελαδινό ή πλήρες κατσικίσιο γάλα που παράγεται και συλλέγεται στο νησί. Το εν λόγω τυρί είναι λευκό, με μαλακή υφή. Προέρχεται από πλούσιο χιώτικο γάλα, και είναι τυρί με μεγάλη θρεπτική αξία, εφόσον περιέχει πρωτεΐνες, λίπος, βιταμίνες και άλατα. Έχει άρωμα γάλακτος, ενώ είναι ιδιαίτερα εύπεπτο και γευστικό. Βασικό χαρακτηριστικό του είναι η ελαφρώς αλμυρή του γεύση, την οποία οφείλει στην ολιγοήμερη παραμονή του στην άλμη.

Το λευκό χιώτικο τυρί είναι διαθέσιμο σε όλα τα καταστήματα τροφίμων, ενώ οι καλοφαγάδες θα το βρουν στα περισσότερα εστιατόρια, ουζερί και ταβέρνες του νησιού.
Σερβίρεται ψητό στη σχάρα, ενώ χρησιμοποιείται ως υλικό σε πράσινες σαλάτες και σε διάφορες άλλες συνταγές.

 

Αμανίτες

Οι Αμανίτες είναι είδος μανιταριού που φυτρώνει κυρίως στα βόρεια του νησιού. Η λέξη αμανίτης προέρχεται από το αρχαίο τοπωνύμιο Άμανος, όρος της Μικράς Ασίας, όπου αφθονούσαν τα μανιτάρια, ενώ αναφέρεται σε κλασικά συγγράμματα της Αρχαίας Ελληνικής και Ρωμαϊκής εποχής.
Η πιο κατάλληλη εποχή για τη συγκομιδή Αμανιτών στη Χίο, και συγκεκριμένα στο βόρειο τμήμα της, είναι το φθινόπωρο, μετά τις πρώτες βροχές. Τους βρίσκουμε συνήθως κάτω από τα πεύκα, μόνους τους ή σε ομάδες 2-3 μανιταριών.
Οι Αμανίτες αποτελούν εξαιρετικό τηγανιτό μεζέ, συνοδευόμενοι από ούζο.
Ζυμαρικά Χίου
Στη γαστρονομία της Χίου εντάσσονται και διάφορα είδη ζυμαρικών, τα οποία προσφέρουν γευστική ιδιαιτερότητα και απόλαυση, ενώ συνδυάζονται με ποικιλία κρεάτων αλλά και θαλασσινών. Τα εν λόγω είδη, τα οποία παράγονται από τοπική οικοτεχνία, είναι τα εξής:
• Ταλιατέλες κατσαρές με μαστίχα, οι οποίες συνοδεύουν άρτια, λευκά κρέατα όσο και λευκές σάλτσες με μείγματα παραδοσιακών τυριών.
• Χερίσια μακαρόνια του σπάρτου, τα γνωστά χειροποίητα ζυμαρικά, που ταιριάζουν απόλυτα με μαγειρευτά, κοκκινιστά φαγητά, αλλά σερβίρονται και μόνα τους με φρεσκοτριμμένη ντομάτα και ροδέλες ελιάς.
• Στριφτάρια με χιώτικο μανταρίνι, ζυμαρικά που συνδυάζονται επιτυχώς με λευκά κρέατα αλλά και με θαλασσινά.
• Φυτιλάκι στριφτό, τοπικό ζυμαρικό για όλα τα γούστα.

 

Μέλι Χίου

Η παραγωγή μελιού αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του νησιού, εφόσον αρκετοί είναι οι μελισσοκόμοι και οι παραγωγοί του αγνού αυτού τοπικού προϊόντος.

Η βάση της σύνθεσής του είναι το πευκόμελο, το θυμάρι και το ανθόμελο από άνθη εσπεριδοειδών, ενώ στο τοπικό εμπόριο μπορεί κανείς να το βρει και με γεύση μαστίχα. 

Αρχειακό Υλικό

Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα της πρώην Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Χίου πατώντας εδώ.

Για την ιστοσελίδα "100 Χρόνια Χίος Ελευθέρα", πατήστε εδώ.

Το Chios.gr είναι η επίσημη τουριστική ιστοσελίδα της Χίου και λειτουργεί υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου - Περιφερειακής Ενότητας Χίου με σκοπό την παροχή πληροφοριών σχετικών με τους τουριστικούς προορισμούς του νησιού, τα αξιοθέατα, τις παραλίες, τις δραστηριότητες και πολλά ακόμα!

Δεν επιτρέπεται η αναπαραγωγή ολόκληρου ή μέρους της ιστοσελίδας, χωρίς έγγραφη άδεια από την Π.Ε. Χίου.

greece

mygreece

Διαβάστε για τη Χίο στο
Χίος

pvaigaiou

pou-na-meinete

Επικοινωνία: Τμήμα Τουρισμού Περιφερειακής Ενότητας Χίου | Τηλέφωνα : 22713-50514 & 22713-50516 | FAX: 22713-50517 | Emailtourismos@chios.pvaigaiou.gov.gr